Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Oμολογία "γυμνού ασκητού", περί της Αγιότητος του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως.


"Αποφεύγοντας λοιπόν να παρασταθούμε και παρακολουθήσουμε είτε γενικά, είτε με λεπτομέρειες την παραμονή του στη χερσόνησο του Άθω, την καταγεμάτη διδαχή, συγκίνηση και δέος, θα βρεθούμε κοντά σε μία επίσκεψη που έκανε μιά από κείνες τις ημέρες στα Καυσοκαλύβια, στη δροσερή Κερασιά κι από εκεί στα Κατουνάκια, στο Ησυχαστήριο των ζωγράφων Δανιηλαίων, στην ακροτοπιά, που, όπως λένε, ψέλνουν αγγελικά. Ήταν μία ταλαιπωρία, για να φθάσει ώσαμε εκεί. Αλλά υπερνικήθηκε από τον έρωτα που ένοιθε για βυζαντινές μελωδίες, για κατανυκτικούς ύμνους στην Υπεραγία Θεοτόκο. Στα Κατουνάκια οι περίφημοι ζωγράφοι Δανιηλαίοι από αδελφό σε αδελφό φύλαγαν το θησαυρό του αρχαίου μέλους, ισοκρατούσαν και έμελπαν την υμνολογία χρωματίζοντας το λόγο σαν άγγελοι. Κάτι το ασύλληπτο, το "ραντίζον την ψυχήν θεικήν δρόσον και αγαλλίασιν". Στο Ησυχαστήριό τους, περίφημο για την Αβραμιαία φιλοξενία του, εμόναζαν και τότε κάπου δώδεκα αδελφοί, οι οποίοι ζούσαν μεταξύ τους με άκρα υπακοή, απλότητα και αγάπη. Εκτελούσαν τις ιερές ακολουθίες με τέτοια κατάνυξη, που ο επισκέπτης λησμονούσε τα πάντα, αιθεροπιανόταν, ξέφευγε από τη χοική ουσία και επιθυμούσε να μη σαλέψει ποτέ από κεί.
Κάπου δέκα λεπτά της ώρας πορεία, κάτω από το Ησυχαστήριό τους, ήταν το φρικτό Καρούλι, ένας απόκρημνος βράχος πάνω από εκατό μέτρα, όπου κάτω χαμηλά στις ακριές του βρεχόταν από το μανιασμένο κύμα της ακρογιαλιάς.
Οι Δανιηλαίοι δεν είχαν ειδοποιηθεί για την επίσκεψή του, δεν ήξεραν ποιός είναι. Παρουσιάστηκε με καλογερικό σκούφο, με τα παλαιά ράσα που χρησιμοποιούσε στην καλλιέργεια των λουλουδιών του κήπου της Ριζαρείου, με χοντρές καλογερίστικες αρβύλες. Είπε πως ήταν ένας μοναχός από την Αθήνα. Τον υποδέχθηκαν όμως όπως πάντα με εγκαρδιότητα, με Αβραμιαία, όπως είπαμε, καλοσύνη και, αφού τον εκέρασαν νωπά σύκα, φουντούκια με αγριόμελο, ευχαριστήθηκαν που θα έμενε μερικές μέρες κοντά τους να παρακολουθήσει τις ιερές ακολουθίες.
Αλλά τα λίγα λόγια του, περίεργο, είχαν ουσία, τόξευαν ακτίνες "Θείου Φωτός!" . Όπου καθώς σε μιά στιγμή ύστερα από τις πρώτες περοποιήσεις σιγοπερπατούσαν με έναν από τους αδελφούς Δανιηλαίους, τον πέμπτο της συντροφιάς, κατευθυνόμενοι προς το φοβερό βράχο του Καρουλίου, συναπαντούν έναν άγνωστο "περίεργο" ερημίτη, μελαμψό, με καταμπαλωμένο κίτρινο ράσο, λιπόσαρκο, με δύο μεγάλα μάτια που σε καθήλωναν...
-Ευλογείτε...ψιθύρισε ο Νεκτάριος. Κι απόμεινε εκστατικός.
-Ο Κύριος, αποκρίθηκε αυτός. Και μονομιάς έκανε παρατήρηση στον αδελφό Δανιήλ.
-Πώς προπορεύεσθε, αδελφέ, από τον Πενταπόλεως, τον πρό πολλού ενταχθέντα μεταξύ των αγίων ιεραρχών; Σα να τους κόπηκε η αναπνοή. Ο Δανιήλ απόμεινε να κυττάζει χαύνος. Εκείνος εκύτταζε τα μάτια του ερημίτη και σώπαινε. Η καρδιά του γοργοκτυπούσε. Είχε λοιπόν δίπλα του μίαν άγνωστη αγωνιστική ψυχή, ευλογημένη με το ποορατικό χάρισμα; Άθελά του δάκρυσε.
-Υπερευλογημένο το όνομα του Κυρίου μας, αδελφέ, ψιθύρισαν τα χείλη του. Μην αναφέρετέ τι δια τον ταπεινόν δούλον του. Παρακαλώ...παρακαλώ, δεχθείτε...τον
ασπασμόν μου. Κι επλησίασε κι έσκυψε να φιλήσει το ροζιασμένο χέρι του ερημίτη.
Εκείνος τραβήχθηκε με φόβο. Και σκύβοντας με τη σειρά του να φιλήσει το χέρι του επισκέπτη βρέθηκαν οι δύο πρόσωπο με πρόσωπο. Αντάλλαξαν εγκάρδιο ασπασμό.
-Χθες οι δαίμονες φρύαξαν... ψιθύρισαν τα χείλη του ασκητή. Μεταβλήθησαν σε σμήνος μεγάλων κωνώπων, με έπληττον και προσπαθούσαν να με αφήσουν χάμου αναίσθητον. Πλην όμως δεν ίσχυσαν εις το σημείον του Τιμίου Σταυρού. Εις δε την φράσιν "Αναστήτω ο θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού" εξηφανίσθησαν.
-Διατί;
-Διότι θα μου εδίδετο η ευκαιρία να γνωρίσω έναν φοβερό διώκτην των. Τί νέα από τον κόσμο;
-Τι νέα...Πόλεμοι, ατασθαλίαι, ζυμώσεις και...
-Καταλαμβάνω, συμπλήρωσε ο ερημίτης. Κομπασμός, υπερηφάνεια, νοησιαρχία.
Ακολούθησε σιγή.
Στο μεταξύ ο αδελφός Δανιήλ παρατηρούσε με έκσταση τον απρόσμενο εκείνο επισκέπτη, που ήταν Επίσκοπος, και προσπαθούσε με λόγια συντριβής να επανορθώσει την παράλειψη προσφοράς του ανάλογου σεβασμού.
-Σας αντιλαμβάνομαι, Σεβασμιώτατε,έπιασε να λέει ο ασκητής. Νοσταλγείτε την μόνωσιν. Αλλ' εφόσον θεωρήσατε καθήκον να υπηρετήσετε αυτοπροσώπως τον λαόν, εφόσον
υπελογίσατε τους συνανθρώπους και τους αγαπήσατε εκ μέσης καρδίας...Θάρθει και η μόνωσις.
Τον κύτταξε πάλι στα μάτια και ξαναδάκρυσε.
-Τί φρονείτε δια τον εικοστόν αιώνα που έρχεται; σιγορώτησε.
Ο ερημίτης δεν αποκρίθηκε αμέσως. Σήκωσε το βλέμμα ψηλά, πήρε βαθειά αναπνοή και είπε:
-Τέλος τα βασίλεια. Πόλεμοι...ανησυχίαι, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ο φόβος.
-Ο φόβος...επανάλαβαν τα χείλη του Δανιήλ.
Δεν είπαν άλλο τίποτα. Προχώρησαν και οι τρείς για το φοβερό βράχο..."

...Χαρίσματα Ιαμάτων

3πλη ΕΡΩΤΗΣΗ:-Ποιός Άγιος, ανά την 20αίωνη Ιστορία της Εκκλησίας, έχει τους περισσοτέρους προς αυτόν, τιμωμένους Ναούς και παρεκκλήσια, ανά την Οικουμενική Ορθοδοξία;
επίσης ,- Ποιός Άγιος, παρουσίασε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα τα σημεία της άνω Φωτοφορίας,Θαυματουργίας θεραπευτικής, και αγίασε τόσο γρήγορα;
και - Για ποιό λόγο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ο Άγιος του οποίου το όνομα φέρει ευλαβώς, τούτο, το Ιστολόγιο
Αγίασε δε τόσο σύντομα, διότι σ υ κ ο φ α ν τ ή θ η κ ε σφοδρώς, απ' τους "εντός" και "εκτός" Εκκλησίας "κύκλους"...
... και το όνομα αυτού : Άγιος Νεκτάριος Κεφαλάς, Επίσκοπος Πενταπόλεως ο Θαυματουργός
......εις πείσμα ΟΛΩΝ των δαιμόνων, ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΞΙΟΣ,εις Νιοστή δύναμη !!!

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

Η πρόσκληση των αμαρτωλών από τον φιλάνθρωπο Θεό

Ο Θεός διά μέσου όλων των προφητών προσκάλεσε τους αμαρτωλούς σε μ ε τ ά ν ο ι α. Με τον προφήτη Μαλαχία τους προσκαλεί λέγοντας: "Επανέλθετε, λοιπόν, εν μετανοία πρός εμέ και εγώ θά επανέλθω προστάτης πρός σάς, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ". Με τον προφήτη Ιερεμία λέει: "Άς απομακρυνθή, λοιπόν, ο καθένας σας από τόν πονηρό δρόμο και πράξατε έργα καλύτερα". Με τον προφήτη Ησαία λέει: "Εγώ είμαι ο αληθινός Θεός καί δέν υπάρχει άλλος πλήν από εμέ, δίκαιος και σωτήρας. Δέν υπάρχει άλλος εκτός από εμένα. Επιστραφήτε πρός εμένα και θα σωθήτε, όσοι κατοικείτε στά έσχατα τής γής. Ακούσατέ με σείς, οι οποίοι έχετε χάσει τόν νούν σας, σείς, ευρίσκεσθε και ζήτε μακράν από την δικαιοσύνη. Επλησίασεν ο καιρός να αποδώσω δικαιοσύνη, δέν θα βραδύνω να στείλω εγώ τήν σωτηρίαν εις τόν λαόν μου".
Ο Θεός προσκαλεί με τον προφήτη Ιωήλ λέγοντας: "Eπιστρέψατε εν μετανοία πρός εμέ μέ όλην σας τήν καρδία, με νηστείαν και μέ θρήνους καί μέ κοπετούς. Σχίσατε τάς καρδίας από τόν πόνον της μετανοίας καί τήν συναίσθησιν της ενοχής σας καί όχι τά ενδύματά σας. Επιστρέψατε πρός Κύριον τόν Θεόν σας, διότι αυτός είναι ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλαιος, λυπούμενος διά τάς παρανομίας των ανθρώπων καί μεταβάλλων γνώμην ως πρός τάς τιμωρίας τών αμαρτωλών" Τούς αμαρτωλούς δεν τους απορρίπτει αμέσως ο Θεός, αλλά τούς δίνει χρόνο γιά μετάνοια και γιατρειά του σφάλματος της αμαρτίας καί διόρθωση, λέει ο άγ. Νείλος. Και με τον προφήτη Ζαχαρία προσκαλεί, λέγοντας: "Επιστρέψατε εν μετανοία πρός εμέ και εγώ θά επιστρέψω μέ καλοσύνη πρός σάς, λέγει ο Κύριος τών δυνάμεων". Και με τον Ιεζεκιήλ λέει: "Ορκίζομαι, λέγει ο Κύριος, ότι δέν θέλω εγώ τόν θάνατον του ασεβούς, όσον θέλω εγώ να επιστρέψη καί ν' απομακρυνθή ο ασεβής από τόν αμαρτωλόν του δρόμο καί νά ζήση ευτυχής. Πάρετε, λοιπόν, την απόφασιν και σείς οι Ισραηλίται να απομακρυνθήτε πλέον από τόν αμαρτωλόν δρόμον σας. Διατί, ώ Ισραηλίται, να αποθνήσκετε εξ αιτίας τών ανομιών σας;". Ο Πρόδρομος υπήρξε ο κύρηκας της μετανοίας. Ο ίδιος ο Σωτήρας ήλθε κηρύττοντας μετάνοια και άφεση αμαρτιών. "Ελάτε κοντά μου όλοι, όσοι μοχθείτε καί κοπιάζετε καί είσθε φορτωμένοι από τό βάρος τών αμαρτιών καί τών θλίψεων καί τών πλανών καί εγώ θά σάς αναπαύσω καί θά σάς ξεκουράσω". Ερμηνεύοντας αυτό το ρητό ο θείος Χρυσόστομος λέει: "Ελάτε, όχι ο τάδε καί ο τάδε, αλλ' όλοι όσοι κατέχεσθε από φροντίδες, λύπες και αμαρτίες. Ελάτε, όχι γιά νά σάς ζητήσω ευθύνες, αλλά γιά νά συγχωρήσω τίς αμαρτίες σας. Ελάτε όχι επειδή έχω ανάγκην από τη δόξα σας, αλλ' επειδή ενδιαφέρομαι γιά τη σωτηρία σας. Γιατί, λέει,"εγώ θά σάς αναπαύσω". Δεν είπε θα σας σώσω μόνον, αλλά κι εκείνο που είναι ανώτερο, ότι θα σας προσφέρω απόλυτον ασφάλεια. Για να δείξει μάλιστα την άκρα του Θεού φιλανθρωπία και για να κάνει πιό πρόθυμους τους αμαρτάνοντες για μετάνοια, τους αποκαλύπτει τα μυστήρια του Ουρανού, "μεγάλη χαρά, λέγει, θά είναι εις τον ουρανόν δι' ένα αμαρτωλόν, πού μετανοεί, περισσότερο κτυπητή από όσον είναι η χαρά διά τους ενενήντα εννέα δικαίους, οι οποίοι δεν έχουν ανάγκην από μετάνοιαν".